Drukke planning en laatste dagen

Dag 9

Dag 2 in Berat, we hadden een drukke ochtend planning. Om 8 uur ontbijt en om 9 uur moesten we klaarzitten bij het volgende hotel om opgehaald te worden voor een tripje. Met de auto zijn we naar het nieuwe hotel gegaan, eigenlijk hostel Maya, maar ze hadden privé-kamers. Daar hebben we onze koffers afgegeven, maar de auto konden we niet parkeren dus moesten we ergens anders heen brengen. Al met al waren we ruim op tijd bij het nieuwe hotel, ingecheckt en wel en wachtte we op onze gids voor de trip. 

We zouden gaan lopen door de Osumi canyon, daar ook ‘floaten’ in een reddingsvest en we zouden naar de Bogove waterval gaan. Met twee andere stellen een een groepje van 3 meiden uit Malta en Schotland vertrokken we, zo’n 2 uur rijden over de meest heftige bochten weg met een chauffeur die flink doorreed. Geen wonder dat het halve reisgezelschap misselijk was. De gids heeft wel 3 keer zijn gedachte veranderd of hij het wel door wilde laten gaan vanwege het weer.. ze gaven een klein beetje regen op. Uiteindelijk besloot hij een andere route te doen, iets korter zodat we voor de regen weer bij de lunch zouden zijn. En de waterval en de canyon tour waren omgedraaid. 

Na even bij het uitzichtpunt te hebben gekeken en waterschoenen, helmpjes en zwemvesten opgehaald te hebben reden we door naar de Osumi canyon waar we de zo’n 80 meter daling inzette. Pittig stijl naar beneden met waterschoenen, zwemvesten en helmen aan en op. We kwamen iets later aan bij de rivier als de anderen (Milou is niet zo snel naar beneden) en mochten bijna gelijk de rivier oversteken. Water tot de knieën en hoger, maar flinke stroming en heel veel stenen op de bodem. Dan denk je, dat kan je toch zien.. nou nee, het water in de rivier was bruin.. dus dat ging ook niet zo snel naar de overkant. Na nog twee overgangen en de groep al een stuk verder, heeft Milou besloten om Pascal vooruit te laten lopen en heeft gewacht tot de rest weer terugkwam. De gids bleef ook niet echt wachten of helpen, dus we waren een beetje aan ons lot overgelaten. Pascal vervolgende in zijn eentje de weg naar de groep en kwam aan bij een waterval vanuit de canyon. Daar konden ze een stukje terug ‘floaten’ hangend in het zwemvest mee met de stroming. 

Milou was ondertussen bij het rivierbed stenen aan het verplaatsen voor een comfortabel zitje met het liedje van ‘op een onbewoond eiland’ in haar hoofd. Al snel was de groep weer terug en konden we weer terug lopen, we konden zelfs nog een stukje ‘floaten’. Hadden we al gezegd dat het water koud was? Dan vallen we in de herhaling, maar het was wel fris. Zoals op de bijgevoegde foto’s te zien (geknipt uit het GoPro filmpje) vond Milou het nogal heftig. Dat kwam echter ook omdat dat zwemvest over haar gezicht ging en het helmpje afzakte waardoor ze bijna verdronk.. 

Nouja, dat stukje was uiteindelijk best leuk. Totdat de gids zei dat we dezelfde stijle daling weer via dezelfde weg omhoog moesten… Dat duurde natuurlijk even, want Milou is al helemaal niet snel naar boven. Na veel steunen en puffen hebben we het wel gehaald en in de regen reden we terug naar het uitzichtpunt om te lunchen. Gezellig aan een grote tafel met een simpele maar heerlijke lunch met salade, tzatziki, gegrilde groente, worstjes en versgebakken frietjes. 

We gingen met de auto door naar de volgende stop, de bogova waterval. Dit was ongeveer 20 minuten lopen, iets omhoog maar een stuk minder als de eerste tocht. Deze waterval voorziet de stad Berat van drinkwater. Eenmaal aangekomen begon het wel weer te regen dus zijn we snel weer teruggelopen. 

Terug in het hotel dachten we even een lekkere douche te nemen om het toch wel vieze water van ons af te spoelen. Maar helaas, de douche bleef koud. De mevrouw van de receptie kwam kijken, belde de manager en die kwam ook kijken. Constatering: de douche was inderdaad koud en we mochten douchen op een andere kamer. Milou mocht eerst, de douche was heerlijk warm.. en ondanks de snelle douche van Milou , was de douche weer koud geworden toen Pascsl aan de beurt was. 

We zaten nu met ons hotel aan de andere kant van de rivier, maar het was niet ver lopen naar de boulevard en daar streken we neer voor een cocktailtje en diner. Het was opvallend veel drukker als gisteren, toen was het dinsdag en nu woensdag. We hadden er geen verklaring voor, maar wel gezellig. We liepen terug in het donker, met uitzicht op alle mooie verlichte ramen van de stad. 

Dag 10 

Van Berat reden we naar Gjirokaster, een lange weg met weinig gebeurtenissen op de weg. Behalve wat overstekende geitjes en schapen, of wat koeien die langs de weg aan het grazen waren. 

Aangekomen in gjirokaster werden, natuurlijk een dorp op een berg, werden we door Google maps recht omhoog te berg op gestuurd door een smal weggetje waar we geen tegenliggers konden passeren. We kwamen vrij bovenaan uit, vlak bij het kasteel en het centrum. In een klein guesthouse voor een kleine prijs. We hadden trek dus zijn gelijk het stadje gaan verkennen en hebben wat gegeten bij een restaurant waarvan de serveerster eigenlijk geen woord Engels kende. Ze kwam met een shotglaasje met een donkerrode drank aan, no alcohol, dat kende ze dan weer wel. Het deed ons denken aan stoofperensap, wel erg lekker. Ze leek ons daarna wel weer vergeten te zijn want het duurde lang voordat ze de bestelling kwam opnemen. Het werd een salade en pasta, met toe een soort cake van het huis. We hadden weer genoeg energie om de berg naar het kasteel te beklimmen, wat voor de 12e eeuw gebouwd is. In 1419 kwam het in handen van het Ottomaanse rijk en onder het communistisch regime werden er tot 1968 politieke gevangenen opgesloten. Een bijzonder groot kasteel, waarbij we zelfs op het dak mochten om daar van een goed uitzicht van Gjirokaster te genieten. 

Op het kasteel was ook een oud Amerikaans militair vliegtuig te zien, in 1957 landde dit vliegtuig op Tirana airport en is daar achtergelaten. Op dat moment gingen er echter twee verschillende versies van het verhaal rond: de Amerikanen beweerden dat de piloot een noodlanding maakte vanwege een laag brandstofgehalte onder slechte weersomstandigheden, terwijl de Albanese versie een onderschepping door het Albanese leger bevatte, waardoor de landing werd gedwongen van wat zij een 'spionagevliegtuig' noemden. Goed te zien dat ‘geschiedenis’ ook makkelijk te hervormen is. 

Goed, we gingen naar de stad waar we in een souvenir walhalla terecht kwamen met in elke winkel wel wat anders te vinden. We hebben hier wat tijd doorgebracht en hebben wat gegeten bij een restaurant. Er was nog een soort voorstelling van kinderen en jongeren die in klederdracht zongen en danste, natuurlijk hebben we hier even gekeken onder het genot van een ijsje. 

Dag 11

We verlaten Gjirokaster en gingen naar Sarandë, niet de stijle weg naar beneden maar we hadden een andere minder stijle weg gevonden. De host van het guesthouse zag er niet zoveel problemen in en zei dat we die weg gewoon recht naar beneden konden nemen en dan snel weer op de grote weg zouden komen. We namen een bergroute, Milou was bezorgd dat dit een stenenweg zou zijn maar het was eigenlijk een hele nette geasfalteerd weg. Hierbij kwamen we uit bij de blue eye (Syri i Kaltër), een natuurwonder wat we natuurlijk gezien moesten hebben. We konden de auto neerzetten op een parkeerplaats zo groot als twee voetbalvelden en liepen een stukje voordat we een treintje tegenkwamen die ons kon vervoeren naar de Blue eye. Dat leek ons wel leuk voor de afwisseling en de 300 lek die het kostte. Het was nog best een lange weg naar het daadwerkelijke Blue eye en we hebben nu al zo veel gelopen dat we dat wel prima vonden. Aangekomen bij de bezienswaardigheid hadden we nog nooit zo veel toeristen bij elkaar gezien, allemaal lopend over een smal bruggetje en paadje. De Syri i Kaltër is een zoetwaterbron die meer dan vijftig meter diep is en waar per seconde, onder hoge druk, 6m3 helder mineraalwater uit naar boven komt. Een bijzonder fenomeen wat leek op een soort groot bubbelbad, met een diameter van ongeveer 5 meter, waar water uit naar boven kwam. Dit zat vast aan een groot meer, wat (uiteraard) ijskoud was. Het was bijzonder om te zien, maar een van de drukste plekken waar we geweest zijn. 

We hebben langs het meer nog even geluncht en hebben het treintje weer teruggenomen. We zette ons reis voort naar Sarandë, of Saranda, het wordt overal anders geschreven. Aangekomen bij hotel Julia; we missen thuis blijkbaar omdat we weer in een hotel met een naam van familie of vrienden verblijven. We besloten de rest van de namiddag bij het zwembad door te brengen en hebben daarna naar een restaurant met goede recensies gezocht. We kwamen uit op La petit, in de buurt van het hotel. De recensies logen er niet om, we hebben heerlijk gegeten. Met een glas wijn, bijna zo groot als het hoofd van Milou, wat goed werkte als slaapmutsje. 

Dag 12 

Dag 2 in Sadanda en we hebben de hele dag op het strand gelegen, dat hadden we wel verdiend vonden we zo. Op een betaald ligbedje aan het strand, met een lunch bij het aangrenzende restaurant. De zee was fris, maar aangezien het 29 graden was met volle zon diende dat als een heerlijke afkoeling. We hadden nog wel wat waterschoenen voor Pascal gescoord, dat is wel nodig met die stenen stranden hier. 

Het diner hebben we genuttigd op de boulevard die langs heel Saranda liep. Op de boulevard was het ‘Fish festival’ aan de gang, maar er leek weinig mee gedaan te worden. Wel was het ontzettend druk op de boulevard, met een hoop souvenir kraampjes en een paar mannen met een papegaai. Hiermee kon je dan op de foto tegen betaling, er liep er zelfs een rond met een klein aapje met een luier om. Bijzonder in een land waar deze dieren niet voor komen en absoluut niet diervriendelijk natuurlijk. De tv schermen gingen aan en de finale van de champions league (voetbal) werd opgezet. Pascal heeft met een half oog op zijn telefoon ook gekeken. We besloten nog even wat te gaan drinken bij een bar bij het hotel in de buurt. Dit was echter omgetoverd tot een club, het was natuurlijk zaterdagavond. Met belachelijke prijzen van €6,- voor een flesje bier sloten we de avond af. We vroegen ons af hoe de jongeren dit kon betalen, met deze belachelijke prijzen in een club. We zijn niet mee gaan dansen, maar hoorden de muziek wel tot in de hotelkamer. 

Dag 13 

Van Saranda gingen we naar Ksamil, ook wel het Ibiza van Albanië. We besloten eerst naar national park van Butrint te rijden, hier waren we (bijna) in het meest zuidelijke puntje van Albanië en konden we zwaaien naar Griekenland. 

Het Butrint National Park (Parku Kombëtar i Butrintit) werd bewoond sinds de prehistorie. Het was een Griekse kolonie, Romeinse stad en een bisdom. Butrint vormde een belangrijke stopplaats op handelsroutes. Er waren een hoop indrukwekkende ruïnes te zien, zoals bijvoorbeeld een amfitheater. Het was ook nog eens koel om doorheen te lopen want overal stonden bomen en er was veel schaduw. 

We reden terug naar Ksamil om weer lekker op het strand te gaan liggen. Hier stonden een hoop strandbedjes in een baai, we waren rond 3 uur op het strand dus konden nog even lekker liggen. Eerste bedjes kostte €20,-, dat was te duur. Volgende bedjes waren ook €20,- Pascal ging in discussie, het was al 3 uur en we zouden er maximaal tot 6 uur blijven. Uiteindelijk wist hij het naar €15,- te krijgen maar was alsnog een belachelijk bedrag. Bij de laatste bedjes, die er ook het minst chique uitzagen zijn we neergestreken. Het duurde ongeveer een uur voordat de uitbater kwam vragen om €10,- dat hebben we toen maar gedaan. 

Na een keer in de zee te hebben gezwommen begon het koud te worden en aan het einde van de dag ging het zelfs een beetje regenen. We besloten de dag af te sluiten en terug te keren naar het hotel, te douchen en te gaan eten. Wel aan de boulevard, met uitzicht op het water. We vonden het bijzonder rustig bij alle eettentjes en barren, waar waren al die mensen van vanmiddag op dat strand? 

Dag 14 

We gingen weer terug naar boven, van Ksamil naar Vlore.

We kozen voor de toeristische route, door de bergen en langs de zee. Het was echt een prachtige route waarbij we een paar keer zijn gestopt om het uitzicht te bewonderen. 

We kwamen langs een baai met fort, wat helemaal vol stond met kampers, grappig want er stond heel duidelijk een bordje met: no campers. Het fort Porto-Palermo, werd rond 1800 gebouwd door Ali Pasja Tepelena en was militair grondgebied. Daarna een gevangenis in begin 1900 en een interneringskamp tijdens het communisme. De baai naar het fort is aangelegd en wordt nu dus gebruikt als overnachting en zwemplek. 

Iets verderop zien we een soort bunker in een berg op zeeniveau, met twee grote sluisdeuren. Deze Porto Palermo-basis met spannende tunnel is in 1969 gebouwd als thuisbasis voor snelle aanvalsvaartuigen, waaronder onderzeeërs. 

We zette de klim in op de Llogara pas, van zo’n 250 meter naar 1030 meter in 12 km. Toen we op ongeveer 200 meter hoogte waren, maakte Pascal een vergelijking dat we ongeveer net zo hoog zaten als de Euromast lang is. Zo uit zijn duim gezogen, want hij wist niet eens hoe lang die was. Dit bleek 185 meter hoog, dus hij had het wel aardig ingeschat. 

Na de berg kwam er ineens een ruime geasfalteerd weg en kwamen we bij een uitzichtpunt waar we heel Vlore vanaf boven konden bekijken. Richting het hotel wilde Google maps dat we een stenen weg naar beneden zouden nemen, dat gebeurde wel vaker dus maakte we onze eigen route en kwamen zo ook aan bij het hotel. Alsof we nog niet genoeg bergen op waren gelopen de afgelopen tijd moesten we 4 etages omhoog. We kwamen pas om 4 uur aan na de lange weg en zijn na een dutje richting het strand gelopen. Hier was het echt helemaal uitgestorven, we vroegen ons af hoe dit overdag was en kwamen erachter dat we toch een beetje aan de verkeerde kant van Vlore ons hotel hadden uitgezocht. Langs het strand stonden allemaal heel slecht onderhouden woningen met lappen als deuren en veel mensen op een kleine ruimte. Het zag eruit als een achterstandswijk. Na het eten hebben we nog een spelletje gespeeld waar we voor het eerst een hond als huisdier zagen. Liep rond in de binnentuin van het hotel en kwam bij iedereen wat aandacht vragen. 

Dag 15 

Na een lekker ontbijtje in het hotel gingen we van Vlore naar Tirana, met wat tussenstops anders zouden we daar vroeg aankomen. Vlak bij Vlore zit een groot zoetwatermeer met veel overblijfselen van bunkers en een eiland met een klooster erop. Via een lange houten brug kan je bij het eiland komen en het verlaten st. Mary’s bezoeken. En staat een klein kerkje en er zit er man op een stoel die heel hard riep: ‘no video’ toen Milou haar telefoon pakte om een filmpje te maken. Met reactie van Pascal: ‘dat had ik toch al gezegd’. Maar natuurlijk heeft Milou stiekem toch nog een filmpje en wat foto’s gemaakt. 

Onderweg naar Tirana hebben we nog een stop gemaakt in Fier waar we hebben geluncht en kwamen we om 3 uur weer aan in de stad. De auto moesten we weer midden in de stad afleveren, maar parkeerplaats was er niet. Laten we maar gewoon, zoals iedereen, hem langs de weg zetten met gevarenlichten aan. De man van het verhuurbedrijf deed er niet moeilijk over, laat maar staan zei hij. We hebben een heel appartement midden in het centrum, dus dat is wel heel fijn en het zat ook nog eens dicht bij het autoverhuurbedrijf. Dus ver lopen met de koffers hoefde gelukkig niet. 

Dag 16 

Voor de laatste dag in Tirana hadden we nog een tripje gepland.. we werden vroeg opgehaald om naar het Bovilla meer te gaan, rechtsboven Tirana. In een busje met ongeveer 15 andere mensen. We stopen eerst bij weer een soort canyon, met twee andere busjes dus het was vrij druk. Ook was er een gammel houten bruggetje waar we ons niet aan gewaagd hebben. Mensen gingen er massaal overheen en de gids riep nog dat ze met niet zoveel mensen tegelijk er op moesten gaan staan.

We vervolgden onze weg naar het daadwerkelijke Bovilla meer, en groot meer met blauw helder water en werd tegengehouden door een dam. De tocht omhoog kon beginnen, natuurlijk moesten we op onze laatste dag weer een berg op. Op ongeveer 500 meter hoogte lag het restaurant, daar besloot Milou te stoppen. De (nog niet) top lag op ongeveer 800 meter en kon je heen lopen via stalen trappen en loopbruggen. Pascal waagde zich er wel aan, ondanks een beetje hoogtevrees. Het was een flinke klim naar boven en eenmaal boven kon hij nog naar een aparte hoge rots klimmen. Hier stonden echter geen hekken en kon je zo naar beneden kletteren. Toch waagde Pascal zich eraan en kwam terug met knikkende knieën. Maar wel met als resultaat mooie foto’s en filmpjes! 

Pascal herenigde zich met Milou in het restaurant en was er mogelijkheid om even te lunchen, met uitzicht! 

De reis terug weer over een hobbelweg en in de stad was het ontzettend druk. We werden weer afgezet voor ons appartement maar zijn wat eerder uitgestapt om terug te lopen omdat het zo lang duurde. De avond hebben we besteed met het inpakken van de koffers, de volgende dag moesten we om half 5 de taxi hebben want om 6.55 vertrekt onze vlucht richting Eindhoven. 

Zoals jullie konden lezen, we hebben een hoop gedaan en toch wel echt alles eruit gehaald! We hebben prachtige landschappen en steden gezien. Wel wat toeristischer als dat we van te voren hadden bedacht, maar dat maakt het niet minder leuk!